برخاستن و در حالِ قیام دست بر سر نهادن، تواضع و احترامی است که هنگام شنیدن نام هیچکس، جز نام خاص امام زمان علیه السلام (قائم) به صورت سیره و سنت مؤکّد در نیامده است.

امام رضا علیه السلام هنگام ذکر نام «قائم» از جای برخاسته، و دست بر سر نهاده و می‌فرمودند:

خدایا فرجش را برسان و قیامش را آسان گردان.[1]

از امام صادق علیه السلام سوال شد:

علت برخاستن، در موقع شنیدن نام حضرت «قائم» علیه السلام چیست؟

حضرت سلام الله علیه فرمودند:

براى آن حضرت غیبتی طولانى است و این لقب یادآور دولت حقه‌ی آن حضرت و ابراز تأسف بر غربت او است. لذا آن حضرت از شدّت محبت و مرحمتى که به دوستانش دارد، به هر کسى که حضرتش را با این لقب یاد کند، نگاه محبت‏آمیز مى‏کند.

هر بنده خاضعى در مقابل صاحب خود، هنگامى که مولاى بزرگوارش به سوى او بنگرد برای تعظیم و تحلیل از او از جاى بر می‌خیزد، پس در این هنگام هم باید برخیزد و تعجیل در امر فرج مولایش را از خداوند منان مسئلت بنماید.[2]