اين آيه را ملاحظه بفرماييد! “سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ * إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَ خَشِيَ الرَّحْمنَ5”؛ انذار تو تنها در كساني اثر مي‏كند كه خشيت خدا داشته باشند. اگر خدا ترس نباشند، هزار بار هم انذارشان كني، فايده‏اي ندارد و ايمان نمي‏آورند. حتّي انذار پيغمبر كه يك وظيفه‏ي اصلي است وقتي اثر مي‏كند كه آمادگي روحي باشد. و الا او فكر كار خودش است. باز قرآن ذكر مي‏فرمايد كه بعضي‏ها حتي اگر اسم خدا، اسم قيامت برده مي‏شود، ناراحت مي‏شوند: “وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ6”؛ ديگر گوش نمي‏دهند ببينند پيام خدا چيست؟! پس شرط اينكه حتّي انذار انبياء اثر بكند اين است كه حالت فطري خشيت در انسان باقي باشد. واقعاً طوري باشد كه نسبت به آينده‏اش نگران باشد. بترسد از اينكه در آينده امري پيش بيايد كه پيش‏بيني نكرده بوده و نتواند علاجش كند. آن وقت است كه مي‏گويد: اگر چنين شد چه چاره‏اي بيانديشم؟ اما اگر ترس از آينده نداشته باشد، مي‏گويد: فعلاً كاري كنم كه خوش باشم، آينده يك جوري مي‏شود!